MINI GOLF CLUB SOPOT
Stowarzyszenie Kultury Fizycznej
KFZ - 4120/73
81 - 731 SOPOT ul. Hestii 5 - 7
Witaj na naszej stronie!!! Jesteśmy klubem sportowym - stowarzyszeniem kultury fizycznej - zrzeszającym ludzi grających w MINI GOLF.
Historia MINIGOLF
Minigolf powstał w Ameryce, a dokładnie w Stanach Zjednoczonych
w 1927 roku, stworzony przez Garneta Cartera z Tennesse.W następnym dziesięcioleciu
wybudowano w USA ponad 30000 obiektów do gry w minigolf. Tak dynamiczny rozwój
gry spowodował napłynięcie minigolf do Europy, gdzie szybko znalazł zwolenników
w Szwecji, Anglii, Norwegii, Holandii, Belgii czy Niemczech. Najbardziej dynamiczny
rozwój w Europie notuje się w Szwecji, Danii i Niemczech.
Polski minigolf
wywodzi swoje korzenie od naszych zachodnich sąsiadów. W 1957 roku w Niemczech
powstał pierwszy miniaturowy golf. Niemcy jako pierwsi ustalili wielkość
minigolf. W latach 60. gra ta zanotowała duży wzrost popularności wśród średniej
klasy ludności niemieckiej.
W tym czasie zawiązała się Niemiecka Federacja minigolf z siedzibą w Hamburgu,
która ustaliła dane techniczne i regulamin gry w minigolf. Państwem, które ma
najstarsze tradycje minigolf jest Szwecja. Budowę drewnianych obiektów Szwedzi
rozpoczęli już w 1936 r. Budowane były one z naturalnych materiałów, w
przeciwieństwie do obiektów w Anglii, czy Holandii.
W 1955 r. odnotowano pierwsze
w historii zawody międzynarodowe z udziałem Szwecji i Danii, a Mistrzostwa Europy
w 1963 r. w Dortmundzie. Tak dynamiczny rozwój, jak i obecna popularność gry w
krajach zachodnich są skutkiem wielu nowinek, jakie minigolf przyniósł ze sobą.
Jedną z nich jest na pewno fakt, że w minigolf mogą grać prawie wszyscy bez
ograniczeń ze względu na wiek, płeć czy zaawansowanie techniczne.
Zasady gry mini golf
Gra odbywa się na ścieżkach betonowych o długości 12 m. Wyjątek od tej reguły
stanowi ścieżka nr 7 (na tzw. dalekie
uderzenie), gdzie odległość od punktu uderzenia do punktu lądowania wynosi 25
metrów (tę odległość piłka musi pokonać w powietrzu).
Do gry używa się standardowych
piłek golfowych - o średnicy 37 -43 mm. Piłki nie mogą być wykonane
z drewna, metalu, szkła, kości słoniowej, nie można też stosować kul bilardowych
lub żywicznych. Wykorzystywane w mini golfie piłki nie mogą zbyt wysoko "skakać"
(piłka spuszczona z wysokości 1 metra w temperaturze 25 stopni Celsjusza nie
może odbić się wyżej niż 85 cm). Na każdej ścieżce można grać inną piłką.
Niektórzy z graczy stosują nawet do 200 piłek jednocześnie. W sklepach można
otrzymać około 500 rodzajów piłek o rozmaitej masie - od 20 g do 200 g.
Na polu do minigolf stosowane są klasyczne kije golfowe, a w zasadzie ostatni
kij, który jest używany w grze klasycznego golfa do uderzenia piłki po zielonej
trawie do dołka. Jest to kij tzw. PUTTER z płaską końcówką. W mini golfi nie ma
zasad ani reguł dotyczących kijów. Mogą one być nawet własnej konstrukcji.
Przeciętnie długość ich waha się od 60 do 80cm, natomiast waga od 500 do
800 g.
Pole do minigolf składa się z osiemnastu stanowisk. które trzeba w
określonej kolejności pokonać (są one numerowane). Podczas zawodów stanowiska
pokonywane są kilkukrotnie. Każdy gracz gra na stanowisku do momentu wbicia piłki
do dołka. Na wbicie piłki ma sześć uderzeń. Gdy po tych uderzeniach piłka jeszcze
nie będzie w dołku gracz otrzymuje dodatkowy punkt karny i przechodzi do
następnego stanowiska.
Na każdym stanowisku, na każdej ścieżce do minigolf
wyrysowane są linie specjalne. Punkt startu powinien być narysowany w ten
sposób, by jego odległość od początku ścieżki wynosiła 40 cm, mieć średnicę 8
cm i być oznaczony kołem o średnicy 30 cm. Na polu znajdują się także linie
oznaczające, że można odsunąć piłkę od bandy na odległość 20 cm od krawędzi
(bandy). Jest jeszcze linia graniczna znajdująca się z reguły przy ostatniej
przeszkodzie. Oznacza ona, iż gracz przy pierwszym uderzeniu musi przebić
piłkę poza tę linię. Gdy jej nie przekroczy, wraca z piłką na punkt startu.
Nie dotyczy to tych ścieżek, gdzie start następuje zawsze z punktu początkowego
(ścieżka nr 18).
Stroke play (punktacja medalowa, gra na uderzenia) - W tym systemie liczą się nie zdobyte dołki, lecz liczba uderzeń potrzebnych zawodnikowi do zaliczenia wszystkich dołków na trasie zawodów (zwykle 2 rundy czyli 108 uderzeń na naszym polu). Poszczególne tory na polu, w zależności od długości i uformowania, mają ustaloną liczbę uderzeń, tzw par. Tak więc, jeśli tor jest np. par 4, to norma uderzeń na tym torze wynosi 4. Jeśli wykona się mniejszą liczbę uderzeń, to wówczas od posiadanych punktów odejmuje się różnicę, a jeśli większą, to różnicę się dodaje. Ten system punktacji stosowany jest na wszystkich turniejach golfa profesjonalnego.
Stableford (gra na punkty) - W tym systemie za każdy zdobyty dołek przydzielane są punkty w zależności od liczby uderzeń potrzebnych grającemu do trafienia dołka na poszczególnych torach (par). Kto zdobędzie więcej punktów - wygrywa. W praktyce oznacza to:
5 punktów za albatross
4 punkty za eagle
3 punkty za birdie
2 punkty za par
1 punkt za bogey
0 punktów za double bogey
Mini golf -
Zasadnicza różnica między tym systemem, a systemem na uderzenia jest taka, że nie można uzyskać na dołku wyniku gorszego od double bogey, gdyż wtedy jest zapisywane zawodnikowi 0 punktów. System punktowy stosowany jest przeważnie w golfie amatorskim, bowiem wtedy jeden źle zagrany dołek nie przekreśla szans na końcowy sukces.
Malutki słowniczek
Zdobycie -3 na dołku (czyli np. na par 4 w pierwszym uderzeniu piłka wpada do dołka) nazywamy albatross.
Gdy osiągniemy -2 na dołku, to jest to eagle (orzeł).
Wynik -1 na dołku nazywamy birdie (ptaszek).
Osiągnięcie 0 punktów na dołku to par.
+1 punkt to bogey (spalony),
+2 punkty to double bogey (podwójnie spalony).
Nasze POLE
Nasze pole... nie jest nasze. Klub nie jest właścicielem pola do gry.
Gramy na polu mini golf mieszczącym się w SOPOCIE przy ul. Hestii 5 - 7. Niemniej jednak
stosunki z właścicielami pola mamy dobre, żeby nie powiedzieć - bardzo dobre.
Zwłaszcza, że to z inicjatywy p. Michała Górskiego, współwłaściciela pola mini golf,
powstał ten klub, którego jest on też jednym z członków - założycieli.
Trafić jest tu dość prosto: Obiekt mieści się w SOPOCIE przy ul.
Hestii 5 - 7 przy samej plaży. Wejście znajduje się również od strony plaży,
obok centrum windsurfingu.
Na miejscu można, za drobną opłatą wypożyczyć kij do golfa oraz piłeczki. Każdy jest tu mile widziany!
A jak powinno wyglądać pole do minigolf?
Międzynarodowe przepisy gry w minigolf, a jest to odrębna dyscyplina sportu,
ustalają, że pole takie składa się z tzw. 18 ścieżek. W przypadku minigolfa o
nawierzchni betonowej każda ścieżka o długości 12 m zakończona jest kołem
średnicy 2 m. Wyżej przytoczone przepisy stanowią również o tym jakie
przeszkody powinny występować przy każdej ścieżce. Reasumując
należy przyjąć, że tak jak w innych dyscyplinach sportowych tak i w minigolfie
teren gry musi ściśle odpowiadać normom. Konstrukcja ścieżek, przeszkód i
ich numeracja nie są przypadkowe!
Dla celów obliczenia HCP przyjęto, iż pole ma PAR 40 a poszczególne tory - jak niżej.
Numer JEDEN (PAR dla HCP - 2) to zawsze pusta ścieżka bez żadnych przeszkód.
Wbrew pozorom nie jest ona najłatwiejsza. Daje natomiast zawodnikowi możliwość
przetrenowania siły oraz precyzji uderzenia. Naszym zadaniem jest już przy
pomocy pierwszego uderzenia wbić piłeczkę do koła. Oczywiście staramy się
trafić od razu do dołka ale będzie to na początku bardzo trudne. Prawidłowo
uderzona piłka powinna "zatrzymać" się w dołku.
Numer DWA (PAR dla HCP - 2) to delikatne utrudnienie polegające na pozornym
zasłonięciu dołka przez cztery prostopadłe płyty w odległości ok. 40
cm od niego. Uderzając precyzyjnie piłeczkę można trafić do dołka po
linii prostej. Przeszkody mają tu charakter bardziej psychologiczny i
pozornie zasłaniają nam dołek. najczęściej nie udaje nam się trafić za
pierwszym razem i okazuje się, że aby wbić piłeczkę do dołka musimy
wykorzystać bandę lub powierzchnię przeszkody po odbiciu od których
piłka ma dopiero szansę na znalezienie się w dołku.
Numer TRZY (PAR dla HCP - 3) to pierwsza przeszkoda, która spotykamy w
połowie ścieżki. Z odległości ok. 5m musimy trafić w 25 cm szczelinę
za którą znajduje się całkowicie zabudowany ślimak. Piłka po wpadnięciu
do niego zawsze pokonuje przeszkodę i możemy grać dalej.
Numer CZTERY (PAR dla HCP - 3) to jedna z trudniejszych ścieżek. Jest załamana
pod kątem prostym w lewo. Przeszkoda jest usytułowana na wysokości ok. 0,5 metra
i rozpoczyna się otworem w odległości ok. 5 metrów od punktu startu,
w który musimy dosyć precyzyjnie trafić, gdyż jego szerokość
nie przekracza 15 cm.
Numer PIĘĆ (PAR dla HCP - 2) - ścieżka ma kształt wycinka koła i jej jedna krawędź
jest podniesiona na wysokość ok. 50 cm. Można ją przyrównać do toru kolarskiego.
Dodatkowa trudność to dwa głazy ułożone na teoretycznie najłatwiejszej drodze piłki.
Pierwszym uderzeniem trzeba przejść poza drugi głaz.
Numer SZEŚĆ (PAR dla HCP - 2) to rodzaj wyrzutni. Ścieżka jest w połowie swojej
długości przerwana. Należy na tyle mocno uderzyć piłeczkę aby mogła
przelecieć ok. 1 m w powietrzu i opaść na druga stronę ścieżki. Często
uderzamy za mocno i piłka wypada poza bandę i niestety kasujemy dodatkowy punkt
karny.
Numer SIEDEM (PAR dla HCP - 3) to postrach początkujących. Tu czujemy się jak prawdziwi
golfiści, gdyż posyłamy piłkę w powietrzu na odległość ok. 25 m. Start następuje
ze specjalnego patyczka lub innego podwyższenia (np. stara opona). Punktem
docelowym jest okrąg betonowy o średnicy ok. 5 m oczywiście z dołkiem w środku.
Numer OSIEM (PAR dla HCP - 3) to przeszkoda nazywana WULKANEM z racji swojego
kształtu stożka wulkanicznego.
Występują tu duże trudności. Pierwsza to fakt, iż nie widzimy celu w
miejscu startu, a druga to to, że dołek znajduje się na wysokości ok.
30 cm nad powierzchnią ścieżki.
Numer DZIEWIĘĆ (PAR dla HCP - 3) to dalsze utrudnienie życia grającym. Ścieżka
załamana jest pod kątem 60 stopni. Bardzo trudno przewidzieć precyzyjnie
jaki będzie tor biegu piłeczki. Jednak długotrwały trening umożliwia
umieszczenie piłki w dołku przy pomocy dwóch uderzeń.
Numer DZIESIĘĆ (PAR dla HCP - 2) to umieszczone na torze trzy garby o malejących
wysokościach. Piłeczka nie może ich przeskoczyć musi natomiast przetoczyć
się po nich. Są one tak zmyślnie skonstruowane, że gdy uda nam się wbić
piłeczkę na pierwszy najwyższy garb, to stoczy się ona sama po dwóch
następnych. Na tym stanowisku najważniejsza jest precyzyjnie wymierzona
siła uderzenia.
Numer JEDENAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - na ścieżce w kształcie wycinka okręgu umieszczono
murek - odcinek wygiętej szyny kolejowej - odpowiadający krzywiźnie tej ścieżki,
który powinien doprowadzić piłkę do
dołka. Po uderzeniu piłeczka powinna poturlać się wzdłuż murku.
Numer DWANAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - ściezka jest załamana pod kątem ok.150 stopni. W miejscu załamania ustawiona jest betonowa ścianka. Podczas prób na tym stanowisku ewidentnie przekonujemy się, że aby osiągnąć cel
musimy odbić po drodze piłkę od bandy lub przeszkody. Tu najwyraźniej
widoczne jest podobieństwo minigolfa również do bilarda.
Numer TRZYNAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - aby dotrzeć do celu trzeba pokonać dwa
łuki, jeden w prawo, drugi w lewo i ominąć ułożone po drodze dwa głazy.
Przydaje nam się doświadczenie zdobyte na poprzednich stanowiskach.
Specjalne wyprofilowanie łuków umożliwia nam po wykonaniu prawidłowego
uderzenia uzyskanie płynnego biegu piłeczki po łukach i osiągnięcie celu
czyli dołka.
Numer CZTERNAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - na tym stanowisku możemy pozwolić sobie na
pewien oddech. Ścieżka jest dwukrotnie wygięta pod niewielkim kątem, ale
istnieje możliwość trafienia do dołka uderzając piłeczkę po linii prostej.
Bardziej psychologiczną niż rzeczywistą przeszkoda są dwa dodatkowe głazy
ułożone na betonie. Przestrzegam jednak przed zbytnią dekoncentracją, która
może doprowadzić do uzyskania nadspodziewanie złego wyniku.
Numer PIĘTNAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - spotykamy tutaj jedną z ciekawszych przeszkód.
Rozpoczyna się ona skierowaną do góry rynną o szerokości ok. 20 cm.
Przeszkoda ma wymiary 1,2 m x 1,2 m. Piłka
może się na niej zatrzymać i wtedy wykonujemy następne uderzenie wchodząc na
ten podniesiony (0,5 mb.) element. Największą trudność sprawia oczywiście
utrafienie w wąską rynnę.
Numer SZESNAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - to ścieżka załamana pod kątem 90 stopni, ale w
odwrotną stronę niż to miało miejsce przy numerze 4. Na tej
przeszkodzie często występuje zatrzymanie piłki przed przeszkodą lub w
przeszkodzie, niestety zawsze w takim przypadku tracimy punkt i rozpoczynamy
z miejsca startu.
Numer SIEDEMNAŚCIE (PAR dla HCP - 2) - to ponownie trochę pozorne rozluźnienie, przed
ostatnią, najtrudniejszą przeszkodą. Na tej ścieżce w 1/3 długości występuje
dosyć słabo widoczne i zdradliwe przewężenie ostrzem skierowane ku grającemu.
Często właśnie na tym stanowisku zbieramy dużo punktów.
Numer OSIEMNAŚCIE (PAR dla HCP - 1) - często jest to stanowisko nazywane wieżą.
Na nim, niezależnie które jest to uderzenie, zawsze rozpoczynamy grę z
miejsca startu. Przy pomocy jednego uderzenia
powinniśmy trafić w 8-metrową rynnę o szerokości 15 cm biegnącą stromo pod
górę i umieścić piłkę w gnieździe na samym czubku wieży. Właśnie tutaj
najczęściej można uzyskać komplet punktów, tj. 7.
Są zawodnicy w Europie, którzy wszystkie te stanowiska przeszli za pierwszym
uderzeniem, uzyskując wynik 18 punktów. Zawodnicy klasy mistrzowskiej uzyskują
średnio 24-26 punktów za każdą rundę. Podczas zawodów organizowanych na polach
minigolfa w Sopocie a wcześniej Gdyni zwycięzcy w latach ubiegłych uzyskiwali ok. 52, 53 punktów.
Obecnie w turniejach organizowanych na naszym polu wynik w granicach 37 - 39 pkt. uznaje
się za znakomity, pomiędzy 40 a 45 za dobry a poniżej 50 pkt. za przyzwoity.
Myślę, że tak długimi opisami przeszkód nie zniechęciliśmy Państwa do uprawiania
minigolfa. Reasumując jest to sport dla wszystkich "małych i dużych", więc
zachęcamy do odwiedzenia pól minigolfowych - w szczególności tego Sopockiego.
Mini Golf

AKTUALNOŚCI
KALENDARIUM
WYNIKI TURNIEJÓW
HANDICAP
NASI ZAWODNICY
NASZE POLE
WIEŻE HANOI
FOTOGALERIA
HISTORIA MINIGOLFA
ZASADY GRY
PLIKI
KONTAKT